Kryetari i ri i KLSH-së Bujar Leskaj paraqiti sot para medias raportin e tij mbi analizën vjetore të punës së bërë në vitin 2011 nga Kontrolli i Lartë i Shtetit.
Ai është shprehur janë marr 720 masa administrative, prej të cilave janë zbatuar 536. Leskaj tha se ka pasur numër të ulët të kallëzimeve penale. Gjashtë raste me 13 persona janë kallëzuar në prokurori.

“Vetëm 9 përqind e dëmit ekonomik është rekomanduar për dëmshpërblim, kjo masë duhet të rritet. Ka ende shumë për të bërë”, tha Leskaj.

Duke renditur prioritet e 2012, Leskaj tha se do të botohet çdo vit libri gri, për zyrtarët për të cilët konstatohet shkelje.
“Vizion koherent, respektim i standardit europian, përmirësim i metodologjisë së auditimit, politika të reja me struktura të reja, prokurorinë, policinë, SHISH etj”, tha Leskaj. Filozofia e re e KLSH, vijoi ai do të jetë: nuk ka kontroll pa ndëshkim.

Nga Edi Rama – Nesër bëhen 20 vjet nga krijimi i Forumit Rinor Eurosocialist. Asnjë organizatë rinore në Shqipëri s’e ka pasur në këta 20 vjet as historinë dhe as impaktin e Fressh-it në jetën politike shqiptare. Histori e mbushur me dritë e hije. Si çdo histori e gjatë politike ndoshta, por jo thjesht. Fressh-i ishte forca që çau perden e hekurt mes Partisë së sapokrijuar Socialiste dhe opinionit të sapozgjuar publik që fundosi regjimin komunist. Një grup të rinjsh, ndër ta edhe pjesëmarrës në Lëvizjen Studentore, patën kurajon e një imagjinate largpamëse. Dhe zgjodhën me idealizëm apo instikt politik krahun e kundërt të historisë së atyre fillimeve përmbysëse. U rreshtuan me Partinë e dyshuar Socialiste dhe bënë histori. Takimi i tyre i parë në Pallatin e Kongreseve ishte një erë e re ndryshimi që fryu mbi skenën e transformuar të politikës nga vendosja e pluralizmit në Shqipëri.
Fressh-i i dha PS-së shtysën jetike drejt hapjes me shoqërinë dhe i dha shoqërisë mundësinë të shohë përtej perdes së hekurt të paragjykimeve të rënda që PS-ja mbartte nga e shkuara në misionin e saj historik të vendosjes në ekuilibër të demokracisë së sapoardhur me yryshin revanshist që imponoi komunisti Sali Berisha në krye të PD-së. Pandeli Majko dhe Ilir Meta, dy protagonistët e padiskutueshëm të jetës politike të rinisë socialiste mishëruan për një kohë të gjatë suksesin si edhe të dy anët e medaljes së atij suksesi. Anën e pastër dhe atë të pistë të vetë politikës, të cilat sot në distancën që na mundëson koha janë lehtësisht të lexueshme. Madje si për të lehtësuar ende më shumë këtë lexim, njëri, Pandeli Majko, gjendet në këto momente në Neë York në pritje të një emërimi në rangjet më të larta të Kombeve të Bashkuara, tjetri, Ilir Meta, pret në shtëpi vendimin e gjykatës pas kërkesës së prokurorisë për disa vite burg si pasojë e një skandali të bujshëm korrupsioni botërisht të njoftuar në mediat e mbarë planetit.
Të dy u bënë në periudha të lavdishme për Fressh-in kryeministra të Shqipërisë, ndërsa vetë Fressh-i u bë ndoshta e vetmja organizatë politike rinore në botë që i dha vendit të vet njëri pas tjetrit dy kryeministra. Në mënyrën e tyre të dy i dhanë Shqipërisë një kontribut të konsiderueshëm në krye të qeverisë së vendit, paçka se në rrugëtimin e tyre politik Majko përfaqësoi vijimësisht një Shqipëri me dinjitet, kontradikta e kufizime të vetë kohës, ndërsa Meta u kthye përgjatë rrugës në përfaqësuesin e Shqipërisë së marramendur prej fuqisë abuzive dhe parasë së fituar babëzisht matanë kufijve të ligjit (edhe Fressh-it kryeministrimi i tij problematik i la asokohe një faturë të rëndë imazhi). Vazhdojnë të jenë që të dy në skenë si për të dëshmuar me praninë e tyre praninë në jetën politike të të dyja Shqipërive në mjedisin ku jeton sot gjenerata më e re e fillimviteve ’90.
Një tjetër gjenerate i ka trokitur sot ora për të treguar çfarë mund ose s’mund të bëjë për të lënë shenjën e vet në historinë e organizatës së rinisë socialiste e progresiste. Mes të dyjave ka patur një periudhë boshllëku, inercie dhe apatie. Nesër është dita e re e fillimit të përpjekjes së kësaj gjenerate pasuese për t’u dëgjuar nga opinioni publik dhe provuar në harkun e këtij viti të 100-të të pavarësisë së Shqipërisë, nëse është ose jo në gjendje të lerë një gjurmë në historinë e Fressh-it e të vetë vendit për vitet që vijnë. Sulmi i nisur me të gjitha bateritë nga ana e pushtetit përmes altoparlantëve të vet kundër projektuesve të risisë RE:FRESSH për të bërë histori të re në vazhdën e historisë politike të organizatës rinore socialiste e progresiste, është një shenjë inkurajuese. Ashtu siç është shumë inkurajues fakti se në krye të kësaj përpjekjeje nuk janë vetëm ata që vijnë në këtë pikëtakim të përvjetorit të 20-të të Fressh-it nga rruga e militantizmit partiak, po edhe ata që vijnë nga rruga e militantizmit qytetar. Protagonistë të spikatur të MJAFT-it të orëve më të mira janë pjesë e grupit që ka projektuar risinë. Kundërshtarët sulmojnë në këtë pikë sepse kjo është një pikë e fortë. Jo vetëm pse është një vlerë e shtuar në përpjekjen për t’i dhënë organizmit rinor socialist e progresist përmasën e ndryshimeve shoqërore, po edhe një mesazh i qartë për vizionin e ri që duhet të mishërojë ky organizëm.
E thënë ndryshe, Fressh-i s’mund të jetë më ai që ishte sepse koha s’është më ajo që ishte, shoqëria s’është më ajo që ishte, sfida s’është më ajo që ishte. Ja pse projektuesit e rinj të riorganizimit thonë RE:FRESSH dhe ja pse RE:FRESSH është e reja që PS përkrah sot pa asnjë rezervë, me bindjen se gjenerata e re e shqiptarëve kërkon një pikë të re referimi për të dhënë kontributin e vet në kërkim të ndryshimeve të domosdoshme politike e shoqërore sot. Një organizatë politike rinore moderne, pa korniza shtrënguese. Një hapësirë transversalisht e hapur për individë, grupe interesi, organizma autonomë të rinjsh me energji e prirje drejt temave të posaçme. Një ombrellë federative ku organizata tradicionale e Fressh-it është padyshim shtylla vertebrore, po ku RE:FRESSH-i prezumon shumë më tepër se sa vetëm ripërtëritjen kapilare të asaj që buron nga e djeshmja. Një projekt për të ardhmen.
Projekti është shumë i mirë pikërisht sepse niset nga shoqëria siç është sot e nga interesat e sotme të gjeneratës më të re, duke ofruar hapësirë për të gjithë dhe më anë tjetër duke synuar t’i kundërvihet deformimit të frikshëm të përfshirjes së rinisë në betejën politike vetëm përmes favoreve e parasë. Që janë dy këmbët mbi të cilat ecën prej kohësh organizimi rinor i PD-së apo LSI-së në funksion të qëllimeve ngushtësisht elektorale. Eshtë një projekt që bazohet tek qëllimi i madh i jetësimit të një politike të re për të rinjtë, duke tentuar me guxim të tregojë se rruga e përfshirjes së të rinjve në jetën politike nuk kalon medoemos përmes rekrutimeve me favore apo me para. Nuk duhet të kalojë kurrësesi përmes favoreve, parasë apo lidhjeve të gjakut ose tribës as përfshirja e të rinjve në administrimin publik. Shqipëria Europiane s’ka gjasë të ndërtohet pa ndërtuar rrugën e meritës për të rinjtë. Pa u dhënë atyre barrën që u takon në sfidën e integrimit duke u nisur nga merita e secilit. Pa i bërë ata protagonistë realë të ndërtimit të shtetit modern europian të shqiptarëve.
Prandaj ky projekt u drejtohet vlerave morale e shoqërore, të traditës më të mirë këtu e të vullnetarizmit politik të mbarëbotshëm në ditët e sotme kudo ku demokracia funksionon. Projekt i vështirë padyshim. Objekt përqeshjesh përveçse përbaltjeje me siguri. Por pa mëdyshje një projekt i dobishëm jo vetëm për familjen socialiste e progresiste, po edhe për shoqërinë e vendin. Starton nesër, në orën 11.00 në Pallatin e Kongreseve dhe vazhdon të lançohet gjatë gjithë ditës së parë, për t’u shtrirë ditë pas dite drejt të gjithë të rejave e të rinjve shqiptarë në Shqipëri e jashtë saj. Ku studion, punon e jeton një numër i jashtëzakonshëm vajzash e djemsh që edhe kur duan të kthehen në Shqipëri s’kanë rrugë kthimi përveçse duke ndjekur hartën rëndom të pamundur të lidhjeve të gjakut e të tribës që ka imponuar pushteti i sotëm i korrupsionit dhe i klientelizmit më të pafre të historisë së shtetit shqiptar. Edhe atyre RE:FRESSH-i synon t’u çojë nesër një mesazh. Unë kam shumë besim se mesazhi do të shkojë në destinacion gjatë këtij viti duke kapërcyer me mundim përmes baltës e mureve të cinizmit dhe gjetur veshë e zemra për të jehuar fort. Do të duhet kohë e do të duhen nerva e gjunj të fortë. Projektuesit kanë vizionin dhe idetë e duhura për të bërë një histori të re me të rinjtë e për të rinjtë. Nervat dhe gjunjtë do t’i sprovojë rruga e do t’i provojë koha që kemi përpara. Sot për sot ata meritojnë urimet e përshëndetjet më të ngrohta.
Qoftë një rrugë e mbarë për RE:FRESSH-in që i duhet nesër Shqipërisë së sotme.

Ambasadori amerikan Aleksandër Arvizu ka zhvilluar një takim me kryetarin e Partisë Socialiste Edi Rama.
Kreu i PS dhe diplomati amerikan bashkëbiseduan për rreth tri orë. Pas takimit, dy zyrtarët nuk dhanë deklarata për median.
Ky takim ka ardhur pak minuta pasi mazhoranca dhe opozita dhanë shenjat e para të prishjes së mundshëm të konsensusit për miratimin e ligjeve që kërkojnë shumicë të cilësuar votash.

Kryeministri Berisha tha sot se kombi shqiptar ka pasur problem raportin me të vërtetën. Gjatë fjalës në një konferencë të organizuar për ditën e albanologjisë, Berisha vlerësoi punën e albanologëve shqiptare për konsolidimin e të vertetave e mëdha të këtij kombi të cilat sipas tij janë të lidhura me identietin e tij.
“Në të gjithë historinë tonë, kombi ynë ka pasur një problem madhor dhe ky ka qënë raporti i tij me të vërtetën. Ne duhet ti shohim gjërat me sensin e realizmit. Një komb i lirë e ndërton këtë raport gjithnjë më të saktë me të vërtetën. Një komb i shtypur nuk e ndërton dot atë”, tha Berisha.
Ai kërkoi mbrojtje të gjuhës shqipe dhe një vend qëndror në gjithë programet shkollore. Sipas tij qeveria do të mbështesë albanologët për studimet e mëtejshme, në mënyrë që shqipja të vihet në piedestalin që i takon.
“Gjuha s`mund të injorojë se për arsye të ndryshme njohu vështirësitë e saj. Ishin të mëdhenj ata burra që me një përballje shkencore u përpoqën ta zhvillonin dhe konsolidonin atë në një hulli natyrale, por përpjekja për ta zhveshur gjuhën nga ajo pjesë e saj që ishte ligjëruar në shekuj, që ishte liturgjia ishte një përpjekje e bazuar në doktrinën staliniste” theksoi Berisha.

Kryetarja e Kuvendit Jozefina Topalli ka folur në lidhje me dobësinë e kryeministrit gjatë fjalimit në festën e 21-vjetorit të PD-së.
Kryetarja e Kuvendit të Shqipërisë, Jozefina Topalli, tha se zoti Berisha kishte pasur një gjendje momentale të të fikëtit, per shkaqe virale, por tani ai është më mirë.
Mediat lokale në Tiranë kanë raportuar se zoti Berisha në fund të fjalimit të tij e kishte ndjerë veten keq dhe është shoqëruar jashtë skenës nga truprojat e tij që e mbanin nga krahët.

Nga Denion Ndrenika

Dikur në Vlorë ishin dy djem në të njejtën klasë shkolle, njeri i beut dhe tjetri i një fakir fukarai. Djalin e fakir fukarait e mbante në gojë tërë Vlora se ishte i sjellshëm dhe mësonte. Djalin e beut askush nuk e përmendte. I inatosur, djali i beut kapi një qen dhe i preu bishtin. Iku duke kuisur e vajtuar ditëziu qen nëpër Vlorë. Pyetën dhe thanë që bishtin ia preu djali i beut. Normal, paskësaj tërë Vlora e mbante në gojë dhe djali i beut u lumtua e tha: Të paktën kështu më kujtojnë.

Diskutimet për miratimin e ligjeve me 3/5 dhe 10 pikat e propozuara nga opozita socialiste janë vërtetë temë dite. Por, njeri prej aktorëve është si djali i beut, errësirë dynjaja në veprim politik, komunikim, njerëzillëk, shtetformim. Domosdo që nuk nxjerr qelibar palën tjetër. Të 10 pikat janë lidhur me dashakeqësi me 3/5. Mes 10 pikave ka kërkesa të ngjashme, në kushte të pangjashme me kompromiset e viteve opozitare të PD-së dhe kryeministrit Sali Berisha. Presidenti i ri iu ofrua opozitës sepse raporti i zgjedhjeve të 29 qershorit 2001 ishte sterr e mënxyrë, me nja 17 mandate të ndryshuara në Gjykatën Kushtetuese. Kryetari i Kontrollit të Lartë të Shtetit, pas një marrëveshjeje mes ish-kryeministrit socialist Fatos Nano dhe Berishës për t’iu dhënë opozitës, nuk iu dha partisë kryesore të saj (PD-së), por Partisë Republikane. Madje as PR-së, sepse ish-presidenti Alfred Moisiu që ishte paanshmërisht majtas “luajti” me kandidatin republikan dhe e emëroi pa miratimin e PD-së dhe pa propozimin e saj (Robert Çeku). Pse nuk e thonë këtë?! Pra, kryetari i KLSH-së u propozua me nismën e zotit Moisiu që ishte më pranë PS-së sesa PD-së, qoftë për drejtues familjarë të institucioneve (pavarësisht se profesionalisht kishin aftësi), qoftë për një kompani fluturimesh që në kundërshtim me ligjin kishte pronar drejtorin e Aviacionit Civil.

Governatori i Bankës së Shqipërisë padyshim institucion pas KLSH-së me shumë rëndësi të qeverisjes, kërkohet përsëri falas prej opozitës. Normal, që këshilli i saj dhe kthimi i propozimeve opozitare, është i pranueshëm për diskutim. Natyrisht, nuk ka gjë të keqe qoftë edhe ndarja e pushtetit të pakufishëm. Por, kjo bëhej nëse zgjedhjet 2009 do të ishin si të vitit 2001. Megjithë problemet, zgjedhjet e 2009-ës nuk ishin të atilla. Nuk mori kush mandate nga Fehmi Abdiu në Gjykatën Kushtetuese. Nuk shkoi kush në 5 raunde votimi vetëm që të fitonte PS. Figura e ndryshme e kryetarit socialist të asokohshëm nga konfliktualiteti i kryetarit socialist të sotshëm, kuptoi parregullsinë e zgjedhjeve, keqfunksionimin e Kuvendit më beterr se sot dhe zgjodhi tryezën në këmbim të fillimit të negociatave për Marrëveshjen për Stabilizim dhe Asociim të deklaruar nga ish-kryeministri italian Romano Prodi në Tiranë. Pas bisedimeve të Brukselit në janar 2002, PS dhe PD pranuan paktin dhe shkuan te presidenti dhe marrëveshjet e tjera, ndonëse kritikat i meritojnë për shumëçka.

Të kërkosh hetimin e budallallëqeve të Uikiliksit, është veprim i ngjashëm me këtë cilësim. Të kërkosh zbardhjen e 21 Janarit dhe jetëve të fatkeqëve që shkuan dhe të fshihesh pas detyrës si kryetar partie organizatore e tubimit, është strucllëk. 21 Janari ishte si kur i ftuari në dasëm lihet të gjejë vetë vend të ulet.

Imuniteti, reforma zgjedhore, ndryshimet kushtetuese dhe ofrimi zemërmadh i mendimit që duhet marrë në Komisionin e Venecias apo OSBE/ODIHR janë padyshim të përshëndetshëm. Po, pse nuk e bëri zoti Rama këtë që pas zgjedhjeve 2009?!

Çfarë lidhje ka mosvotimi i ligjit për krijimin e gjashtë Gjykatave Administrative, propozimi i Avokatit të Popullit, reforma zgjedhore me 10 pikat, kur lehtësisht mund të gjendej pajtim? Ligjet me 3/5 ku opozitarët nuk kanë marrë pjesë në komisionet e Kuvendit (pa i dëbuar askush), logjikshëm nuk duhen kaluar. Po ligjet me 3/5 që janë diskutuar nga opozitarët në komisionet e Kuvendit, pse nuk votohen?!

Një parti me 66 deputetë lehtësisht i bënte “zbor” po të mos ishte inatçor kryetari i saj, çdo qeverie, çdo ligji i nxirrte të zinjtë e ullirit. Po, ama këtë e bënin deputetët me formim, jo sejmenët.

Ndoshta, më drejtë do të ishte që të 10 pikat të bëheshin vetëm 1 dhe ajo të ishte: PS të marrë kryeministrin.

Synimi kryesor i PS-së dhe veçanërisht, jashtëzakonisht veçanërisht i kryetarit Edi Rama është mbajtja nën tension e çdo veprimtarie shtetëtore, shoqërore, partiake (dhe ndërtimore deri disa muaj më parë), për dy arsye: E para, sepse formimi politiko-intelektual i tij nuk është në nivelin e përballimit me aftësi të çdo zhvillimi dhe alternative dhe e dyta, sepse nuk dëshiron (fatkeqësisht normalisht si shumëkush tjetër), që të ketë “kaposhë” të tjerë veç vetes. E vetmja mundësi që zoti Rama të mbajë nën kontroll çdo gjë është moszgjidhja e asnjë problemi, një lloj rrëmuje që mund ta meritojë fjalën kyçe (pjesë e fjalorit të tij dikur) “rrumpallë”. Edhe këtu arsyeja është e thjeshtë. Kjo mundësi është e vetmja, sepse në rast ballafaqimesh alternativash individuale, grupimesh, bashkëpunëtorësh, organizimesh apo çfarëdolloj elementi tjetër statutor apo programor, zoti Rama vështirë të dalë mbi ndokënd tjetër që nuk i përshtatet formimit të deputetëve që afroi vetë (emrat e kësaj pjese të tyre janë të parëndësishëm).

Arsye tjetër është po ashtu një ndodhi e shëmtuar në të vërtetë që zoti Rama pati me gjendjen e rëndë shëndetësore kur u godit brutalisht në vitin 1997. Natyrisht, që kur sheh jetën që për pak të ikën, kur të kthehet inati, gjaku i paftohur, urrejtja dhe inati të nxisin t’i nxish jetën tjetrit.

Andaj, mosvotimi i ligjeve me 3/5 nuk ka asnjë arsye që të mbështetet me të përfolurin “vullnet politik”. Një individ i papërgatitur të përballet me ide, nuk mund të ketë vullnet politik. Puna e Kuvendit bllokohet qëllimisht. Asnjë arsye nuk ka pasur të ndërmerren 3 mocione mosvotimi apo shkarkimi ndaj kryetares, pavarësisht kritikave që mund të bëhen për të dhe punën e saj. Thjesht, është energji e harxhuar për një opozitë që duhet të punojë dhe jo të nxisë tensione.

Dashur pa dashur, shkrimi kalon nga zoti Rama. Mirëpo, ç’të bësh kur statistikisht partia më e madhe me numër anëtarësh në vend, me numër të madh votash në zgjedhje vendore apo të përgjithshme, ka një kryetar që mban gishtin treguar gjithnjë ndaj të tjerëve dhe kurrë nuk pranon se ka faj (i ka të gjithë Saliu).

Tani, miratimi i ligjeve me 3/5 kushtëzoi dhe thuajse vendosi mosmarrjen nga Shqipëria të statusit të vendit “kandidat”. Domosdo, që BE e di mirë që Shqipëria dhe shumë vende të tjera që janë sot anëtare të saj apo që përpiqen të bëhen anëtare, nuk plotësojnë kriteret dhe standardet që ka Gjermania dhe Franca. Ndaj, qartësisht statusi dhe shumë hapa të tjerë afrues me BE-në janë konjukturalë. Pra, përpjekjet për të miratuar ligjet me 3/5 për të afruar statusin “kandidat”, ishin të fundit për këtë vit. Qëndrimet e opozitës, më saktë të zotit Rama nuk lidhen me aftësitë e forcës politike që për fat të keq ka rënë në duart e tij. Lidhen drejtpërdrejtë me të, me zotin Rama. Ndonjë gojëlig na vjen në krah këtu dhe na kujton që zoti Rama nuk ia doli dot as si basketbollist dhe as si piktor. Dikush shton se nuk ia doli as si pedagog. Edhe të shkruash apo të flasësh me batuta, nuk do të thotë që je publicist.

Askush nuk flet të drejtën se përse Serbia e merr statusin e vendit “kandidat”. Për fat të keq, ata kanë shumë politikanë “Edi Rama”, që për shkak të rrjedhave historike pas vitit 1990, u plotësuan edhe ushtarakisht. Por, Serbisë i jepet statusi sepse lidhet gjeopolitikisht me Kosovën dhe fqinjët e masakruar prej saj. Pra, s’ka asnjë lidhje me shembullin e Shqipërisë. Shtetit maqedonas në ditët kur nuk zotronte rreth 70 për qind të territorit që kontrollohej në 2001 nga Ushtria Çlirimtare Kombëtare, iu dha Marrëveshja për Stabilizim dhe Asoçiim, ndërsa Shqipëria pa asnjë krizë që nga 14 shtator 1998, nuk u mbështet. Pra, vështirë të na bëjnë syleshë me shembuj që nuk lidhen me Shqipërinë. Këtu është edhe Mali i Zi, që pikërisht për ndryshimet historike në Ballkan, përfitoi afrimitet me BE-në.

Shkruan Albin Kurti – Në orët e vona të 26 korrikut 2011, njësitë speciale të Policisë së Kosovës i morën nën kontroll pikat doganore 1 dhe 31. Vendimi i Qeverisë së Kosovës i datës 20 korrik 2011 për moslejmin e mallrave prej Serbisë në Kosovë po bëhej absurd pa këtë vendimin tjetër që urdhëronte policinë për vendosjen e doganave në veri.
Të gjitha mallrat që nuk do të lejoheshin të hyjnë në pikat kufitare në Merdarë të Besianës dhe te Dheu i Bardhë në Dardanë do të orientoheshin kah veriu dhe do të hynin edhe më lirë prej andej. Vetëm duke e mbyllur kufirin në veri për maunet nga Serbia do të mund të thuhej që vendimi i Qeverisë i para një jave për masat e reciprocitetit në marrëdhëniet tregtare me Serbinë do të mund të zbatohej.

Mirëpo, le të mos harrojmë që strukturat ilegale të Serbisë në Kosovë nuk i patën djegur pikat doganore 1 dhe 31 në veri të vendit me 17 shkurt të vitit 2008. Ata e bënë këtë të pasnesërmen e shpalljes së pavarësisë, pra me 19 shkurt 2008. Asokohe, në Prishtinë dhe gjithandej nëpër Kosovë vazhdonte të festohej masivisht pavarësia e shpallur dhe nisën të numëroheshin njohjet, porse kufiri në veri u zhduk me shpejtësi brenda fare pak orësh. Ngjashëm, me 12 qershor të vitit 1999, po ashtu festohej largimi i forcave të Serbisë dhe hyrja e NATO-s në Kosovë, mirëpo pak ditë më vonë ndahet Mitrovica duke e shndërruar lumin Ibër dhe urën mbi të në kufi faktik të ndarjes së veriut.

Prandaj, shteti dhe populli i Kosovës kurrsesi nuk bën të relaksohen tash dhe të konsiderojnë që mbaroi edhe kjo punë. “Bac, u kry” mund të tingëllojë interesante, por gjithsesi e ka çmimin e shtrenjtë. Orët e ditët në vijim janë shumë të rëndësishme. Ato mund t’i përcaktojnë vitet e ndoshta edhe dekadat e ardhshme. Nga relaksimi ose euforia, prej cinizmi ose pesimizmi, nuk kemi kurrfarë dobie. Përkundrazi.

Qeveria e Kosovës nuk bën të zmbrapset tash. Pavarësisht se sa të mangët e ka planin e strategjinë, pavarësisht nga trysnitë mbi të e vështirësitë për të, çfarëdo tërheqje do ta kthejë gjendjen në veri në më të keqe edhe seç ishte. Nuk mund të ketë më status quo: ose do të ketë përmirësim ose përkeqësim. Suksesi në veri nënkupton që shteti i Kosovës ta mbajë iniciativën dhe ofensivën. Po i ndali ato, do ta përjetojë iniciativën dhe ofensivën e kundërshtarit.

Qytetarët e Kosovës dhe zyrtarët institucionalë nuk bën të ndërmarrin veprime kokë më vete. Tash është shansi për unitet gjithëpopullor dhe veprim të përbashkët shtetëror. Serbia, armiku ynë tradicional e kujdestar, gjithmonë ka qenë faktor i rëndësishëm për bashkimin e shqiptarëve. Kjo duhet të shfrytëzohet posaçërisht tani.

Policia e Kosovës dëshmoi që ka kapacitete dhe potencial, që ka gatishmëri dhe kurajo për ta mbrojtur Kosovën në kufijtë e saj. Qeveria e Kosovës duhet ta dëshmojë që ka vullnet politik të palëkundshëm. Aksioni i Policisë së Kosovës në veri tregoi se ka qenë e mundur (edhe më herët) të merret nën kontroll kufiri me Serbinë në veri. Përderisa Policia e Kosovës duhet t’i përgjigjet urdhërave politik të Qeverisë së Kosovës, është vetë Qeveria e Kosovës ajo që duhet t’i përgjigjet kësaj gatishmërie njerëzore dhe aftësie profesionale të Policisë së Kosovës.

Një zëdhënëse, një përfaqësues dhe vetë shefja e politikës së jashtme e të sigurisë së BE-së, u shprehën kundër intervenimit të Policisë së Kosovës në mbrojtje të integritetit të kufijve të Kosovës. Këto deklarata ishin në përputhje me sjelljen e EULEX-it. Në veçanti, një fjali e zëdhënëses Maja Kocijancic, është shumë e vlefshme. Për Radion Evropa e Lirë, ajo tha që ”Duhet të kthehemi aty ku ishim, për të qetësuar situatën dhe për të vazhduar punën rreth dialogut.”

Së pari, ajo e kërkon zgjidhjen e keqe për neve: zmbrapsjen e shtetit të Kosovës dhe kthimin në gjendjen para intervenimit të 26 korrikut. Asisoj do të ktheheshim në një situatë edhe më të keqe se para 26 korrikut sepse do ta mbanim edhe vulën e dështimit, të kotësisë së aksionit dhe humbjeve, duke errësuar kështu çfarëdo perspektive për aksione të ngjashme shtetndërtuese në të ardhmen.

Së dyti, ajo shpërfaq një synim të padrejtë: situatën në Kosovë gjykon se duhet ta karakterizojë qetësia dhe jo drejtësia. Kosova (edhe në veri, sidomos në veri) na u dashka të jetë e qetë përkundër padrejtësisë në të cilën është pllakosur. E, kur qetësia është e padrejtë, drejtësia sigurisht se nuk vjen e qetë.

Dhe, së treti, ajo vendos kundërthënien midis dialogut Kosovë-Serbi në Bruksel dhe aksionit të Policisë së Kosovës për kontrollin e kufirit: duket ndalur e kthyer mbrapsht ky aksion si devijim që na qenka për ta vazhduar punën rreth dialogut. Ndonëse qëndrimi i saj është i gabuar logjika e saj është e drejtë. Po dialog, jo aksion, sugjeron Kocijancic. Ose, me fjalë të tjera: po negociata, jo vetëvendosje. Sepse, ose negociata, ose vetëvendosje, apo jo?

Prishtinë, 27 korrik 2011

Shkruan: Leonard Kerquki – Është thënë shpesh, nga shumëkush, se janë disa momente në jetë kur njeriu dëshiron të thotë “unë isha aty…”.
Padyshim një moment i tillë ishte nata e së hënës kur Njësia Speciale, ROSU, ata djem dhe vajza të ndershëm të këtij vendi, ia mësynë Veriut në një nga aksionet më të lavdishme të Policisë së Kosovës.

Fatkeqësisht, unë nuk isha aty – as në kufi, e as në Kosovë kur Pika 1 dhe 31, ndoshta portat doganore më të famshmet në botë, ranë në duar të titullarit të tyre, Shtetit të Kosovës.

Për këtë më vjen keq.

Megjithatë, kjo nuk e ka zbehur aspak gëzimin tim prej qytetari, për atë çfarë ndodhi të hënën mbrëma. E, ky gëzim kaloi gati në eufori kur në mëngjesin e së martës u kuptua se askush nuk e pësoi më të keqen – as qytetarët serbë që po protestojnë (të cilët janë viktima të propagandës helmuese të politikës serbe), e as pjesëtarët e Policisë së Kosovës.

Moment i jashtëzakonshëm.

Ky nuk është shpërthim ndjenjash nacionaliste, por është nevojë qytetare për t’i parë të këputura rrjetet e krimit në Veri, për të parë përpjekje për të qenë Shtet Dinjitoz dhe, mbi të gjitha, për të parë se gjërat po lëvizin në anën e duhur.
Kaq, sa i përket anës qytetare të këtij aksioni.

Politikisht, ky operacion mund të shihet e të komentohet në shumë mënyra, por vendosja e masave të reciprocitetit me Serbinë dhe tani marrja e kontrollit të dy pikave problematike doganore është hapi i parë për “mbytjen e stabilitetit”, koncept ky i instaluar tash e njëmbëdhjetë vjet në Kosovë.

Ta kemi të qartë, çdo vend ka nevojë për stabilitet, madje ky do të duhej të ishte synimi dhe axhenda kryesore e çdo shtetari kudo në botë, por jo për konceptin e instaluar në Kosovë, ku për hir të “stabilitetit” arsyetohet gjithçka, madje edhe tregtia me qenie njerëzore, kontrabanda e drogës, kontrabanda e armëve…

Fatkeqësisht ky ka qenë “stabiliteti” i propaganduar nga disa përfaqësues të rëndësishëm ndërkombëtarë në Prishtinë, e të cilët gjatë javës e kanë posur veç një preokupim: në cilin qytet të Greqisë ta kalojnë fundjavën.

Kjo duhet të ndryshojë. “Ujin që s’lëviz, s’e pi kush”.

Më e keqja është se përfaqësues ndërkombëtarë në Kosovë vazhdojnë të institojnë në konceptin e të mos bërit asgjë, thjesht dhe vetëm për hir që gjithçka të mbetet aty ku ashtë, asgjë të mos lëviz, të paktën derisa ata jetojnë e punojnë në Kosovë. Për zhvillim të këtij vendi me një mijë e një probleme, kush po e çan kokën.

Në këtë kontekst tingëllojnë edhe deklaratat e fundit të zyrtarëve të lartë europianë.

Përfaqësuesi i Posaçëm i BE’së në Kosovë, z. Fernando Gentilini insiston në kthimin e gjendjes së mëparshme, derisa përçmon hapin e marrë nga Prishtina.

Ne e dimë çfarë do të thotë “kthim në gjendjen e mëparshme”. Në fakt, e di edhe ai. Është kthim i kontrabandës, është kthim në momentin kur ky shtet nuk mund ta aplikojë as edhe një masë recprociteti më Serbinë. Por, megjithatë, ç’është më e rëndëssishmja për Gentilinin dhe të tjerët, “vendi të jetë stabil”.

E tmerrshme.

Pra, ne nuk mundemi as ta aplikojmë masën e njëjtë që shtetet tjera e aplikojnë ndaj nesh.

Çfarë jemi ne? Njerëz të dorës së dytë apo shtet i dorës së dytë, edhe pse 77 vende, nga më të fuqishmet e rruzullit tokësor, e kanë njohur realitetin e krijuar më 17 Shkurt 2008?

E turpshme për atë që e thotë këtë.

Edhe më turp për atë që e bën këtë, siç është EULEX. Ky mision, jo që nuk e njeh shtetësinë e Kosovës, por nuk i njeh as vendimet e Qeverisë së Kosovës, duke lënë të hyjnë në Kosovë mallra të Serbisë. Pra, misioni po sillet si Shtet brenda Shtetit të Kosovës.

Me çfarë të drejte e bën këtë dhe me çfarë të drejte mund ta kundërshtojë vendosjen e policëve dhe doganierëve kosovarë – jo në ndonjë pikë doganore të Francës – por në dy pika të rëndësishme doganore të Kosovës?

Asgjë nuk e arsyeton këtë sjellje dhe asgjë nuk mund t’ua kthejë më kosovarëve ndenjën që kishin për EULEX’in vite më parë, kur e shihnin si mision që do t’ua trasonte rrugën për në Bashkimin Europian, duke futur në burg politikanët e korruptuar dhe duke prerë kapilarët e krimit të organizuar në Kosovë.

Ky mision duket se nuk e ka ndërmend ta bëjë këtë.

Iu mbetet politikanëve kosovarë ta bëjnë, për çka dyshoj shumë. Ndryshe, askush nuk do të na marrë seriozisht, aq më tepër nëse nuk do t’i shkohet deri në fund operacionit në Veri. E, çuarja në fund e këtij misioni nënkupton ndaljen e kontrabandës – e jo ndërrimin e shefave të kontrabandës, nënkupton rend e ligj në atë pjesë të vendit, e mbi të gjithë nënkupton krijim të kushteve për jetë më të mirë për qytetarët serbë që jetojnë atje.

E di, është punë e vështirë, por kjo mund të ndryshojë vetëm duke e “mbytur stabilitetin” si koncept idiotesk të instaluar në Kosovë që nga përfundimi i luftës. (Express)

Nga Taulant Malaj/ Sa herë që dikush prej nesh guxon të parashtrojë problematikën e gjendjes dhe zhvillimeve politike në trojet shqiptare etiketimet nuk mungojnë duke I quajtur si ekstremistë të djathtë apo të majtë varësisht nga krahu që mbahet në këto analizime. Megjitahtë, jo rrallë ka edhe nga ata, ku edhe bëj pjesë vetë, që e shohin problemin si përtej bastioneve politike të njërit apo tjetrit krah politik, dhe duke qënë të tillë epiteti që I vihet këtij grupimi është si “jashtë realitetit”. Problemi shqiptar, nëse e qujamë sit ë tillë atë që I karakterizon zhvillimet në Tiranë, Prishtinë, Shkup dhe Podgoricë, qëndron te klasa politike në përgjithësi, dhe tek inferioriteti që e karakterizon popullin shqiptar kur vjen moment i ndëshkimit me anë të votës.

Kritikat kanë një funksion shumë të rëndësishëm dhe që ka të bëjë me përmirësimin e gabimeve në mënyrë që ato të mos përsëriten në të ardhmen dhe kësisoj të mund të arrijmë rezultate më të mira në rrugën tonë të zhvillimit. Megjithatë kur kritikat vinë nga jashtë atëherë I marrim shumë më seriozisht sesa ato që vinë nga brenda, ato që do duhet të ishin parësore por që trajtohen me nëncmim dhe përbuzje. Dhe vimë tek një moment kur pas zgjedhjesh locale që i ngjajnë një tragjikomedie njëri nga ambasadorët e akredituar në Tiranë, dhe konkretisht ai i Danimarkës, arrin të thyeje akullin e sjeljes dhe gjuhës diplomatike për të drejtuar shigjetat aty ku politikës shqiptare i dhemb më shumë, kritikës së ashpër ndaj përgjegjësisë së saj për humbjen 20 vjecare që ka karakterizuar Shqipërinë që nga 1990. Të gjithë, e vlerësojmë intervistën e tij si me vlerë, dhe e tillë është, por harrojmë se këto që po thotë ambasadori danez sot në 2011 janë thënë mijëra herë nga ata zërat e të cilëve mbyten në anormalitetin e zhvillimeve shqiptare.  Sa herë që ngrihet zëri kundrejt padrejtësisë së zhvillimit ekonomik, apo padrejtësive që karakterizojnë adminsitratën publike, apo lidhjen e ngushtë midis politikanëve dhe krimit të organizuar shqiptar e ndërkombëtar ky zë përplaset në veshët e “shurdhër” të shqiptarëve të cilët duket sikur nuk duan të dëgjojnë atë që edhe vetë e përjetojnë cdo ditë. Produkt i këtij “indiferentizmi” është vazhdimësia dhe qetësia me të cilën politikanët shqiptarë (më saktë hajdutët me pushtet të pakufizuar) ndërtojnë kështjellat e tyre të pasurisë dhe luftës klanore të radhës.

Të thuash që adminsitrata publike është cdo gjë por jo “publike”, pasi nuk përfaqëson interesat e publikut por ato të klaneve qeverisëse dhe miqësive, ëshët më e vogli konstatim në një vend ku personat me precedent penale mbajnë pozicione zyrtare, apo ku një drejtuesi i lartë i policisë së shtetit është I përfshirë në rrjete ndërkombëtare të trafikimit të drogës, apo ku një përson I akuzuar për vrasje merr tendera publikë në qëndër të Tiranës,apo ku një person që ka falsifikuar diplomën  universitare qëndron përkrah drejtuesve kryesorë të opozitës, apo aty ku një ministër duart e të cilit janë të lara me gjak mban postin I pashqetësuar nga sovrani. Po cmund të thuash kur 4 persona vriten me armët e shtetit gjatë një proteste dhe askush nuk e vë ujin në zjarr për tu dhënë drejtësi shpirterave të tyre dhe familjeve që humbën dritën e egzistencës së tyre?

Problemi shqiptar është shumë më thellë sesa thjesht politika e korruptuar në nivele qelizore dhe diktatura që mbajti Shqipërinë pronë të saj për 45 vjet me radhë. Shqipëria dhe shqiptarët janë fajtorë ndaj vetvetes sepse nuk kanë arritur kurrë të bëjnë një “revolucion” të plotë që do sillte pastrimin e nevojshëm të klasës udhëheqëse nga veset shekullore të luftës ndaj njëri-tjetrit në vend që të bashkëpunojnë. Ambasadori Danez me të drejtë vëren se politika shqiptare ka si lajtmotiv shkatërrimin e kundërshtarit dhe jo bashkëpunimin për zhvillim. Ish Zv.kryeministri Meta nuk meriton të jetë pjesë e qeverisjeve dhe as e skenës politike shqiptare mbase, por shkatërrimi I tij politik nuk duhej të ishte baza e fushatës që opozita shqiptare ndërmori në 2009. Inatet personale dhe lufta klanore është ajo që mbizotëron në Tiranën e 2011, në Tiranën që synon anëtarësimin në BE atje ku inatet personale mes politikanëve edhe nëse egzistojnë nuk dalin kurrë në public sepse kjo do sillte shkatërrimin e të dy palëve. Në Tiranë askush nuk pyet për këtë, sepse në Tiranë e Prishtinë askush nuk pyet për atë se cfarë mendon “Sovrani” dhe cfarë I duhet atij për tu zhvilluar. Ndërkohë, sovrani vazhdon të sillet si një I burgosur ordiner në burgjet e Siberisë- sjellje prej skllavi.

Daljet e tilla të diplomatëve të huaj janë shumë të nevojshme por përsa kohë ato do jenë dalje individuale atëherë ato do mbeten të tilla dhe do humbasin në detin e korrupsionit, injnorancës dhe inferioritetit shqiptar. Gjuha diplomatike, dhe ajo e interesave që vetë ambasadorët përfaqësojnë, duhet të shërbejë si mjet shtesë në luftën që vetë sovrani duhet të zhvillojë për të larguar ata që janë përgjegjës për dështimin 20 vjecar të popullit shqiptar, klasën politike aktuale. Në Amerikën ,që shqiptarët duan t’i ngjanë, dikur vepronin vigilante sa herë që sistemi I drejtësisë dhe ai i organeve ligjzbatuese nuk funskiononte sic duhej në respect të zbatimit të ligjit. Ky nocion, në 2011 duhet të jetë reagimi i përgjithshëm I një populli që cdo ditë e më tepër vidhet, poshtërohet dhe masakrohet nga ata që zënë 80 % të kohës në ekranet televizive locale,ata që deklarojnë pasuri miliona eurosh në një vend ku një nëpunës I shtetit merr 250 Euro në muaj.

Shqipëtareve duhet të realizojnë atë që duhet të kishin bërë 20 vjet me parë, pastrimin nga mbetjet më negative të sistemit komunist, pastrimin nga ata që itën shajnë të kaluarën ndërsa natën flenë me portretin e Hoxhës nën jastëk.

Më 13 gusht 2009, Kryeministri Hashim Thaçi është ankuar te zëvendësambasadori amerikan Michael McMurphy që kryeministri i Shqipërisë Sali Berisha po përzihet në politikën e Kosovës. Kështu thuhet në një kabllo diplomatike ende të pabotuar të dosjes së Wikileaks, sipas gazetës Koha Ditore. Nuk do mend që shumë njerëzve kjo mund t’iu duket e pritshme dhe normale duke e pasur parasysh kryeministrin Thaçi, etjen e tij për pushtet dhe mënyren e zakonshme të politikëbërjes ditore në Kosovë. Thaçi është frikësuar nga ndikimi i Berishës në Kosovë dhe përkrahja që Berisha mund t’ua bëjë figurave të tjera politike e partive të tjera prej asaj të Thaçit. Me ndihmën e zyrtarëve amerikanëve ai ka besuar që do ta mbajë sigurt pushtetin për vete duke i zbrapsur ata që mund ta cenojnë e rrezikojnë.     Mirëpo, kryeministri Thaçi nuk është kufizuar vetëm te sulmi mbi kryeministrin e Shqipërisë Berisha të cilin ai e sheh si politikan rival që mund t’ia prishë llogaritë këtij. Ai i kishte thënë zyrtarit amerikan që përzierja nga Shqipëria në politikën kosovare paraqiste kërcënim për Kosovën dhe kishte kërkuar ndërhyrje amerikane te Berisha që ta kundërshtojnë një përfshirje të tillë, duke theksuar se Kosova është një shtet i pavarur, dhe jo krahinë e Shqipërisë. Thaçi po ashtu ka kërkuar nga Ambasada e ShBA-ve në Prishtinë që përmes Ambasadës së ShBA-ve në Tiranë të bëjnë trysni mbi Berishën dhe të kërkojnë nga ai që të përmbahet nga deklarimet apo veprimet që ngritin frikë në rajon nga panshqiptarizmi. Sëkëndejmi del që Thaçi nuk e ka problem vetëm përzierjen e kryeministrit të Shqipërisë në politikën kosovare për shkak se ky kryeministër rastis të jetë politikani Sali Berisha. Thaçi nuk e do përzierjen e kryeministrit Berisha edhe për shkak se Berisha është pikërisht kryeministër i Shqipërisë dhe jo i ndonjë vendi tjetër.     Merreni me mend, kryeministri Thaçi nuk ankohet dhe nuk kërkon ndihmën e amerikanëve për përzierjen e Serbisë në Kosovë por për përzierjen e Shqipërisë! Fakti që Serbia e kontrollon çerekun e territorit të Kosovës me strukturat e saj ilegale nuk përbën shqetësim për kryeministrin Thaçi. Aq më pak deklaratat e përsëritura të Serbisë për Kosovën si krahinë e Serbisë. Thaçi ka hall veçse deklaratat dhe veprimet e kryeministrit Berisha të cilat, siç është shprehur ai, ngritin frikë në rajon nga panshqiptarizmi. Këso deklaratash që jemi mësuar t’i dëgjojmë nga zyrtarët e ndryshëm të Serbisë të cilët i karakterizon shovinizmi ndaj kombit shqiptar na qenkan edhe vetë fjalët e kryeministrit Thaçi drejtuar zyrtarëve amerikanë.   Lehtësia me të cilën kryeministri Thaçi i pranoi bisedimet pa parime me Serbinë e pa kushte për Serbinë për çështje të brendshme të Kosovës, bëhet edhe më e shpjegueshme pas zbulimit të këtij qëndrimi të tij kundër Shqipërisë. Ngjashëm, tash kemi fituar shpjegime shtesë për një sërë prapësish të kryeministrit Thaçi prej imponimit të flamurit shkombëtarizues për shtetin e pavarur të Kosovës e deri te mosimponomi i reciprocitetit me Serbinë në të drejta dhe ekonomi. Thjesht, kryeministri Thaçi pavarësinë e shpallur të Kosovës e sheh shumë më tepër si pavarësi ndaj Shqipërisë sesa si pavarësi ndaj Serbisë. Gjersa presidenti i ndjerë i Kosovës, Ibrahim Rugova, thoshte që Republika e pavarur e Kosovës duhet të jetë e hapur ndaj Shqipërisë e Serbisë, kryeministri aktual i Kosovës, Hashim Thaçi, disi po aspiron që ta mbyllë Kosovën ndaj Shqipërisë e ta lë atë të hapur ndaj Serbisë.   Duket që kryministri Thaçi dëshiron të harrohet fakti që pavarësia e Kosovës, edhe kështu siç është, nuk do të mund të arrihej duke qenë Kosova e pavarur nga Shqipëria e duke vepruar pavarësisht asaj. Vetëm duke iu falenderuar ‘përzierjes’ së Shqipërisë në Kosovë, si frymëzim e ndihmë në të gjitha fushat, prej arsimit e deri te armatimi për UÇK-në, ne jemi këtu ku jemi sot. Pa ‘përzierjen’ e Shqipërisë në Kosovë, shqiptarët do ta kishin fatin shumëfish më të keq edhe se të boshnjakëve. Pavarësia e Kosovës do të mund të quhej me të drejtë se është pavarësi nga Shqipëria vetëm në kuptimin që ajo na ka ardhur edhe prej kontributit nga Shqipëria.             Në këtë takim me z.McMurphy, kryeministri Thaçi gjithashtu qenka zotuar se nuk do të marrë asnjë vendim të rëndësishëm politik pa konsultime paraprake me Ambasadën e ShBA-ve. Këtu nuk do të ndalemi te dukuria që kryeministri Thaçi me nënshtrimin e vet paraprak iu bën trysni ndërkombëtarëve që ta nënshtrojnë. Pra, nuk është interesimi i këtij shkrimi të trajtojë nënshtrimin e këtillë që para se të jetë trysni mbi të nënshtruarin e mëpastajmë është trysni mbi nënshtruesin potencial në kuadër të një loje perverse ku mazohisti e prodhon sadistin.   Mirëpo, teksa kryeministri Thaçi u thotë zyrtarëve amerikanë që nuk do ta marrë asnjë vendim të rëndësishëm politik pa konsultime paraprake me Ambasadën e ShBA-ve, atij duhet t’i përgjigjemi me pyetjen se ku ka vendim më të rëndësishëm sesa ta mbash këtë qëndrim kundër Shqipërisë në emër të Kosovës?! Qëndrimi i këtillë i kryeministrit Thaçi tashmë paraqet vendimin e tij më të rëndësishëm, saktësisht më të rëndësishmin, para zyrtarëve amerikanë. Kryeministri Thaçi, një vendim më të rëndësishëm se ky, as që mund të imagjinojë se lëre më ta marrë.   Wikileaks e dëshmoi që para se ndonjë politikan a diplomat ndërkombëtar të deklarohet kundër bashkimit të Kosovës me Shqipërinë e kundër bashkimit kombëtar të shqiptarëve në emër të frikës që mund të gjenerohet në rajon, këtë gjë e bëjnë vetë politikanët shqiptarë si puna e Hashim Thaçit në takime me ndërkombëtarët. Para se Thaçi të flasë si ndërkombëtarët për çështjen shqiptare, janë vetë ndërkombëtarët ata që po (mësojnë të) flasin si Thaçi (prej vetë Thaçit). Askush nuk mund të na respektojë dhe të na i mbrojë interesat tona më shumë e më parë sesa që këtë ta bëjmë ne për veten tonë. Thaçi flet me zyrtarët amerikanë në emër të të gjithë neve por ai mbron veçse interesat e tij personale në llogari të të gjithë neve. Dhe, le të mos harrojmë që mu këta politikanë që e kanë pranuar ndarjen e Kosovës nga Shqipëria dhe që duan ta përforcojnë këtë ndarje, janë po ata të cilët – njëherë pasi që e kanë përvetësuar zanatin e ndarjes sipas mendësisë së tyre krahinore – tash po na e përçajnë edhe Kosovën përbrenda duke na e ndarë atë në Llap, Drenicë e Dukagjin.