“Nuk guxon të pushtojë Ngushticën e Hormuzit”: Ja çfarë po e pengon SHBA-në

Ngushtica e Hormuzit ka një rëndësi të madhe për trafikun energjetik global. Megjithatë, Shtetet e Bashkuara nuk kanë ndërmarrë ende një operacion ushtarak të drejtpërdrejtë për të garantuar sigurinë e saj. Mbyllja e pjesshme e kalimit, e shkaktuar nga sulmet iraniane ndaj anijeve tregtare, ka shkaktuar një krizë energjetike ndërkombëtare, por Uashingtoni vazhdon të veprojë me kujdes. Pas këtij hezitimi të dukshëm fshihet një vlerësim kompleks i rreziqeve ushtarake, politike dhe logjistike që lidhen me një ndërhyrje të mundshme në shkallë të gjerë.

SHBA dhe Ngushtica e Hormuzit

Siç shpjegon një analizë e gjatë e portalit Asia Times, garantimi i sigurisë së ngushticës nuk nënkupton thjesht kontrollin e detit, por kërkon edhe dominimin e zonave bregdetare përreth, veçanërisht përgjatë bregut iranian. Pikërisht aty përqendrohet një pjesë e madhe e kapacitetit ofensiv të Teheranit, i cili shfrytëzon afërsinë gjeografike për të goditur anijet me dronë, raketa dhe mjete detare pa ekuipazh.

Një operacion i mundshëm amerikan do të duhej të zhvillohej në dy faza: së pari neutralizimi i kapaciteteve sulmuese iraniane, duke shkatërruar radarët, depot dhe qendrat e komandës; më pas nisja e një fushate për mbrojtjen e trafikut tregtar, me patrullime ajrore, shoqërim detar dhe mbikëqyrje të vazhdueshme. Megjithatë, goditja e dronëve paraqet një sfidë të madhe, pasi këto kërcënime mund të fshihen dhe të lëshohen nga pozicione të vështira për t’u identifikuar.

Një tjetër aspekt për t’u marrë në konsideratë është prania e minave detare – reale apo edhe vetëm e dyshuar – që e komplikon më tej situatën, duke kërkuar operacione të gjata dhe të ndërlikuara pastrimi. Në këtë kontekst, edhe dyshimi i thjeshtë për praninë e eksplozivëve mjafton për të dekurajuar trafikun civil, duke rritur efektin strategjik të veprimeve iraniane pa nevojën e një angazhimi të madh burimesh.

Çfarë e frenon Uashingtonin

Ajo që i frenon Shtetet e Bashkuara nuk është vetëm vështirësia operacionale, por edhe një sërë konsideratash strategjike më të gjera. Një ndërhyrje e drejtpërdrejtë do të kërkonte angazhimin e forcave të mëdha detare dhe ajrore, duke i larguar ato nga objektiva të tjerë prioritarë, si frenimi i kapaciteteve bërthamore dhe raketore të Iranit.

Për më tepër, garantimi i sigurisë së rrugëve detare do të nënkuptonte ekspozimin e anijeve luftarake dhe qindra ushtarakëve ndaj një rreziku të lartë sulmesh, në një kontekst ku Irani ka treguar se mund të godasë me mjete relativisht të lira, por efektive.

Gjithashtu, nevoja për operacione tokësore ose inkursione përgjatë bregdetit përbën një faktor rreziku politik dhe ushtarak, që mund të zgjerojë konfliktin. Së fundi, raporti mes kostove dhe përfitimeve mbetet i paqartë: rihapja e ngushticës mund të mos justifikojë humbjet dhe përshkallëzimin që një operacion i tillë do të sillte. Për këtë arsye, Uashingtoni duket se preferon një strategji indirekte, duke synuar të dobësojë gradualisht kapacitetet sulmuese iraniane — të paktën për momentin./Lajmi i Fundit