“Mesazhi i fshehur në qumështin e gjirit – shkenca e dashurisë”

Në vitin 2008, biologia Katie Hinde nxori në dritë diçka që kishte qenë e qartë për shekuj me radhë, por që shkenca e kishte anashkaluar në mënyrë të jashtëzakonshme.

Qumështi i gjirit nuk është një përzierje e thjeshtë lëndësh ushqyese. Nuk është një formulë standarde, e njëjtë për të gjithë.

Është një mesazh. Një dialog i vazhdueshëm dhe i heshtur midis nënës dhe fëmijës.

Duke studiuar makakët në Kaliforni, Hinde vëzhgoi një detaj të habitshëm: nënat që lindnin meshkuj prodhonin qumësht më të pasur dhe më të dendur, të mbushur me yndyrna dhe proteina. Energji e pastër, e projektuar për të mbështetur rritjen më kërkuese. Nënat e femrave, nga ana tjetër, prodhonin qumësht më të bollshëm, me një përqendrim më të lartë kalciumi.

Por pyetja ishte e pashmangshme: si e di trupi i një nëne se çfarë i duhet atij fëmije të veçantë?

Përgjigjja qëndron në një nga mekanizmat më interesantë në biologji: rrjedhën retrograde.

Për një kohë të gjatë, besohej se qumështi rrjedh vetëm në një drejtim, nga nëna tek i porsalinduri. Në realitet, kur foshnja kapet pas gjirit, një sasi e vogël pështyme ngjitet në thithkë. Dhe atëherë ndodh diçka e jashtëzakonshme.

Trupi i nënës “lexon” atë pështymë. E interpreton. E analizon si një skaner biologjik.

Nëse foshnja po lufton një infeksion, brenda pak orësh qumështi ndryshon përbërje dhe fillon të prodhojë antitrupa specifikë, të përshtatur sipas nevojave, si një ilaç i krijuar posaçërisht për të. Nëse është e stresuar, qumështi modulohet për ta ndihmuar të qetësohet. Ndryshon në mëngjes dhe në mbrëmje. Ndryshon kur foshnja është e sëmurë. Ndryshon në bazë të seksit të saj.

Siç e shpjegoi vetë Hinde: “Qumështi i gjirit është ushqim, është ilaç, është një mesazh.”

Është një nga sistemet më të rafinuara të komunikimit në natyrë. Një bisedë e heshtur midis dy trupave që e njohin njëri-tjetrin, e dëgjojnë njëri-tjetrin dhe përgjigjen pa pasur nevojë për fjalë.

Dhe ndoshta ky është detaji që na prek më shumë: ndërsa bota nxiton drejt teknologjive gjithnjë e më të sofistikuara, ende ekziston diçka thellësisht njerëzore që asnjë laborator nuk ka qenë në gjendje ta replikojë vërtet.

Një mrekulli e vogël e përditshme, e realizuar në heshtjen e një përqafimi, dhe një kujtesë se, përpara çdo inovacioni, gjithmonë ka ekzistuar dashuria që na mëson si të kujdesemi për njëri-tjetrin.